Dobór właściwego materiału izolacyjnego to jedna z podstawowych decyzji podczas planowania termomodernizacji. Każdy z dostępnych materiałów ma inne właściwości techniczne, inne zastosowania i inną cenę. Poniżej zestawienie najczęściej stosowanych rozwiązań z uwzględnieniem parametrów technicznych podawanych przez producentów i przywołanych w normach PN-EN.

Styropian EPS (polistyren ekspandowany)

Styropian EPS to materiał najczęściej stosowany przy ocieplaniu ścian zewnętrznych w systemie ETICS (zwanym też metodą lekką mokrą lub BSO). Dostępny jest w różnych klasach gęstości – do ocieplania ścian zewnętrznych stosuje się zazwyczaj odmiany EPS 70 i EPS 100. Współczynnik przewodzenia ciepła λ dla styropianu EPS wynosi typowo od 0,031 do 0,040 W/(m·K) w zależności od gęstości i odmiany produktu.

Grafit dodany do styropianu grafitowego (EPS grafitowy) pozwala uzyskać niższe wartości λ – zazwyczaj w zakresie 0,030–0,033 W/(m·K). Przy tej samej grubości płyty styropian grafitowy zapewnia lepszą izolacyjność niż klasyczny EPS biały.

Normy i klasyfikacja

Styropian EPS stosowany w budownictwie podlega normie PN-EN 13163 dotyczącej wyrobów z polistyrenu ekspandowanego. Etykiety produktów powinny zawierać deklarowaną wartość λ oraz klasę reakcji na ogień (najczęściej E lub B1 dla odmiany zmniejszonej palności).

Wełna mineralna (skalna i szklana)

Wełna mineralna produkowana jest w dwóch podstawowych odmianach: wełna skalna (bazaltowa) i wełna szklana. Obie charakteryzują się paroprzepuszczalnością, co sprawia, że lepiej niż styropian sprawdzają się w miejscach, gdzie istotne jest odprowadzanie wilgoci – np. na poddaszu lub przy ocieplaniu od wewnątrz.

Typowe wartości λ dla wełny mineralnej mieszczą się w przedziale od 0,030 do 0,045 W/(m·K). Wełna skalna wyróżnia się wyższą odpornością ogniową – sklasyfikowana jest jako materiał niepalny (klasa A1 lub A2 według EN 13501-1), co ma znaczenie przy dobieraniu materiałów na dachy płaskie, poddasza nieużytkowe oraz ocieplenia budynków wielorodzinnych.

Różnice między wełną skalną a szklaną

Cecha Wełna skalna Wełna szklana
Surowiec bazowy Bazalt Szkło z recyklingu
Gęstość (orientacyjna) 30–200 kg/m³ 10–100 kg/m³
Zakres λ [W/(m·K)] 0,033–0,045 0,030–0,044
Klasa reakcji na ogień A1 / A2 A1 / A2
Typowe zastosowania Fasady, dachy, przegrody Poddasza, stropy, rurociągi

Pianka PUR (poliuretan natryskowy i płyty PIR)

Pianka poliuretanowa nakładana natryskowo osiąga najniższe wartości λ spośród popularnych materiałów izolacyjnych – w zakresie od 0,022 do 0,028 W/(m·K). Dzięki temu można uzyskać wymaganą izolacyjność przy mniejszej grubości warstwy. Jest to szczególnie istotne w miejscach o ograniczonej przestrzeni montażowej.

Płyty PIR (poliizocyjanurowe) to prefabrykowana forma pianki PUR. Stosowane są przede wszystkim na dachach płaskich i dachach skośnych od zewnątrz, a także przy ocieplaniu stropodachów. Klasa reakcji na ogień płyt PIR wynosi zazwyczaj E lub D w zależności od zastosowanej okładziny.

Celuloza (ocieplenie natryskowe)

Celuloza izolacyjna produkowana jest z makulatury. Stosowana jest metodą wdmuchiwania lub natrysku mokrego. Wartości λ mieszczą się zazwyczaj w przedziale 0,037–0,042 W/(m·K). Celuloza dobrze zachowuje się pod względem akumulacji cieplnej i paroprzepuszczalności.

Stosunkowo rzadko stosowana przy ocieplaniu ścian zewnętrznych, częściej pojawia się w izolacji poddaszy i stropów w technologii wdmuchiwanej. Do jej stosowania wymagany jest specjalistyczny sprzęt i odpowiednie warunki wilgotnościowe.

Zestawienie parametrów

Materiał λ [W/(m·K)] Klasa ogniowa Paroprzepuszczalność Typowe zastosowanie
Styropian EPS biały 0,033–0,040 E / B1 Niska Ściany zewnętrzne ETICS
Styropian EPS grafitowy 0,030–0,033 E / B1 Niska Ściany zewnętrzne ETICS
Wełna skalna 0,033–0,045 A1 / A2 Wysoka Fasady, dachy, przegrody
Wełna szklana 0,030–0,044 A1 / A2 Wysoka Poddasza, stropy
Pianka PUR natrysk 0,022–0,028 E / D Bardzo niska Dachy, miejsca trudnodostępne
Płyty PIR 0,022–0,026 E / D Bardzo niska Dachy płaskie, stropodachy
Celuloza 0,037–0,042 B / C Wysoka Poddasza wdmuchiwane

Na co zwrócić uwagę przy wyborze

Sama wartość λ nie wystarczy do oceny przydatności materiału. Przy wyborze bierze się pod uwagę:

Wartości λ podawane przez producentów są deklarowanymi wartościami λD zmierzonymi w warunkach laboratoryjnych zgodnie z normą PN-EN 12667. W rzeczywistych warunkach eksploatacji efektywność izolacji zależy od sposobu montażu, wilgotności i szczelności wykonania.

Źródła i normy

Podane wartości λ mają charakter orientacyjny i mogą różnić się w zależności od konkretnego produktu, producenta i warunków montażu. Przed wyborem materiału należy sprawdzić aktualne karty techniczne produktu oraz wymagania obowiązujących norm budowlanych.